Alan adları, DNS ve kurumsal e-posta

Alan adı size ait olmalıdır

Bir siteyi devraldığımda ilk baktığım şey budur. Pek çok mağaza, siteyi yapan ajansın ya da önceki geliştiricinin adına kayıtlı bir alan adı üzerinde çalışır. İşler yolundayken kimse fark etmez. İlişki bittiği gün — ya da yalnızca o kişiye ulaşılamaz olduğu gün — alan adı bir rehineye dönüşür; ve kaybedilen bir alan adı, arama sıralamalarını, e-postaları ve müşteri güvenini de beraberinde götürür.

Alan adı sahibi, mağazayı işleten şirket ya da kişi olmalıdır. Hizmet sağlayıcı değil. Bu benim için de geçerlidir: alan adınızı yönetebilirim, ama hiçbir zaman sahibi olmam.

Denetlemek iki dakika sürer: alan adınızda bir WHOIS sorgusu, beyan edilen sahibi gösterir. Görünen ad sizinki değilse — ve bu yalnızca kayıt kuruluşunun gizlilik koruması değilse — başka hiçbir teknik konuşmadan önce çözülmesi gereken ilk konu budur.

Hiç ulaşmayan sipariş e-postaları

Bu konuda en sık gelen çağrı nedeni budur ve neden neredeyse her zaman DNS bölgesindedir. Sipariş onaylarını kendi sunucusundan gönderen, ama alan adı o sunucuya kendi adına konuşma yetkisi vermeyen bir mağaza, iletilerinin istenmeyen klasörüne düştüğünü ya da sessizce reddedildiğini görür.

Bunu üç kayıt yönetir ve birbirlerini tamamlarlar:

• SPF, alan adınız için hangi sunucuların posta gönderebileceğini bildirir. Tek bir SPF kaydı bulunmalıdır: iki ayrı kayıt tümünü geçersiz kılar; bu, var olana bakmadan bir gönderim hizmeti eklendiğinde çok sık yapılan bir hatadır.
• DKIM, her iletiyi açık bölümü DNS'te yayımlanan bir anahtarla imzalar. Alıcı, iletinin yolda değiştirilmediğini doğrular.
• DMARC, SPF ve DKIM başarısız olduğunda alıcının ne yapacağını söyler ve rapor almanızı sağlar. İki teknik ayarı okunabilir bir politikaya dönüştüren şey odur.

2024'ten bu yana büyük posta sağlayıcıları, hacimli gönderim yapanlardan bu kayıtları istiyor ve gereklilikler sıkılaşmayı sürdürüyor. Onay, fatura ve hatırlatma gönderen bir mağaza hacimli gönderim yapıyor demektir.